ThomasSeeker

Dane o ofertach pochodzą z różnych źródeł, a każde z nich ma własny format, własne braki i własny rytm zmian. Ta sama oferta potrafi pojawić się w kilku miejscach w różnych wariantach, opisy bywają niekompletne, a struktura źródła zmienia się bez ostrzeżenia. System musiał to wszystko sprowadzać do jednego, porządnego modelu — z deduplikacją, walidacją i odpornością na zmiany po stronie źródeł. Do tego dochodzi czas: okazja odkryta po godzinach jest często bezwartościowa, więc świeżość danych była wymaganiem projektowym, nie miłym dodatkiem.

Drugie wyzwanie to trafność. System, który powiadamia o wszystkim, uczy użytkownika ignorowania powiadomień — czyli sam pozbawia się sensu. Kryteria musiały być na tyle precyzyjne, żeby sygnał docierał tylko przy realnym dopasowaniu, a całość na tyle niezawodna, żeby działać tygodniami bez ręcznej interwencji. Cisza w takim systemie ma dwa znaczenia: albo nie ma okazji, albo coś się wysypało — i użytkownik musi mieć pewność, które z nich jest prawdą.

Prowadziłem projekt od początku do końca jako jedyny wykonawca: zaprojektowałem architekturę i model danych, zbudowałem mechanizmy pozyskiwania i przetwarzania danych, backend z wyszukiwaniem i powiadomieniami oraz interfejs użytkownika. Odpowiadałem też za uruchomienie i utrzymanie automatyzacji — czyli za tę część systemu, która musi działać, gdy nikt na nią nie patrzy.